Ινδική Φιλοσοφία

Ή Ινδία είναι η χώρα που στην φιλοσοφική σχολή σκέψης της μαθήτευσαν, διδάχτηκαν, εκπαιδεύτηκαν οι μεγάλοι σοφοί της Δύσης, από τον Πυθαγόρη, τον Τέσλα, μέχρι τον Χριστό. Ινδική Φιλοσοφία Θρησκεία και Σκέψη είναι ένα. Ποτέ οι Ινδοί δεν ξεχώρισαν την Φιλοσοφία και την Πνευματικό Στοχασμό από την θρησκεία. Ελάχιστοι άλλοι λαοί στον γνωστό μας κόσμο, έχουν εμβαθύνει τόσο πολύ στα φιλοσοφικά και πνευματικά θέματα, τόσο πολύ που σε συνδυασμό με την στάση ζωής που υιοθετούν, να δημιουργούν ένα ρεύμα φιλοσοφικής πνευματικότητας. Αξίζει μελέτη και εμβάθυνση στους τρόπους έκφανσης και θεωρίας, μιας και έχει την τιμή, να θεωρείται η αρχαιότερη φιλοσοφική σκέψη του γνωστού μας κόσμου.

© Sivadhyanam (Delfeios Attikos) αποκλειστικά στην miastala.com

Είναι γνωστό ότι ο Πυθαγόρης, ο μεγαλύτερος Στοχαστής και Φιλόσοφος στη Δύση, μαθήτευσε και εκπαιδεύτηκε στην Ινδία, στις σπηλιές της Ellora. Επίσης έχει επισημανθεί η ομοιότητα της Πλατωνικής Φιλοσοφίας με την Ινδική και κυρίως με τις Ουπανισάδ, επηρέασε και κατεύθυνε την σκέψη του Πλάτωνα, μέσω των εγγράφων που αγόρασε από την γυναίκα του Πυθαγόρη μετά τον θάνατο του τελευταίου. Επίσης και της Φιλοσοφικής Σκέψης  του Πλωτίνου ο οποίος, επίσης χωρίς αποτέλεσμα, προσπάθησε να φτάσει στην Ινδία. Ένα ακόμη σημαντικό και μυστηριώδες πρόσωπο ταξίδεψε και εκπαιδεύτηκε στην Ινδία. Πρόκειται για τον Απολλώνιο τον Τυανέα, η ζωή και η δράση του οποίου μοιάζει με των Ινδών φιλοσόφων και κατά πολλούς είναι ο Χριστός. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως η Ινδία είναι η πρωτοπόρος και παμπάλαιη φιλοσοφική Σκέψη και Στοχασμός του πλανήτη μας.

Ο Σιντάρτα Γκαουτάμα ή Σιντάτα/Σιδάρτα Γκοτάμα (στα σανσκριτικά सिद्धार्थ गौतम Σιντάρτα Γκαουτάμα, στα παλικά Σιντάτα Γκοτάμα) υπήρξε πνευματικός δάσκαλος από την αρχαία Ινδία. Η ζωή του υπήρξε η αιτία της ίδρυσης του Βουδισμού, που γεννήθηκε στο σημερινό Νεπάλ. Αναγνωρίζεται ευρέως από τους Βουδιστές ως ο Υπέρτατος Βούδας της εποχής μας. Ο χρόνος της γέννησης και του θανάτου του είναι ανεξακρίβωτα, οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί χρονολογούν τη ζωή του από το 563 ως το 483 π.κ.ε.  Ο Γκαουτάμα, γνωστός και ως Σακιαμούνι που σημαίνει «σοφός ή άρχοντας[της φυλής] των Σάκια», αποτελεί κεντρική μορφή του Βουδισμού, προσδίδοντας στην Ινδική Φιλοσοφία και Σκέψη την πρωτοκαθεδρία στην φιλοσοφία του κοσμικού σύμπαντος.

Η πηγή και η αφετηρία της ινδικής φιλοσοφίας είναι οι ονομαζόμενες Βέδες, τα αρχαιότερα και τα μεγαλύτερα θρησκευτικά κείμενα της Ινδίας αλλά και του κόσμου όλου. Επί αιώνες διατηρήθηκαν προφορικά και κάποια στιγμή καταγράφτηκαν και διατηρήθηκαν έτσι μέχρι σήμερα. Χωρίζονται σε τέσσερα τμήματα: τη Rig-Veda, τη Yajur-Veda, τη Sama-Veda και την Atharva-Veda. Αυτά τα κείμενα αποτελούν τις Βέδες με την ανώτερη έννοια.

Επίσης οι Βέδες περιλαμβάνουν και ένα άλλο πολύ μεγάλο σύνολο κειμένων τα οποία ασχολούνται με το σχολιασμό, την εμβάθυνση και την ανάπτυξη του τεράστιου, σύνθετου, συμβολικού περιεχομένου των Βεδών. Πρόκειται για τις Βραχμάνας, τα Αρανύακας και τις Ουπανισάδ. Όλα αυτά τα κείμενα με τον τεράστιο όγκο τους αποτελούν την πηγή και την αφετηρία της ινδικής φιλοσοφικής σκέψης,  όλου του Ινδικού πολιτισμού και του Ανατολικού γενικότερα.  Βρίσκουμε σε αυτά ερωτήσεις και απαντήσεις για πάμπολλα μεταφυσικά, θεολογικά, ανθρωπολογικά, κοσμολογικά, γνωσιολογικά, οντολογικά, όλα σημαντικά για την ύπαρξη μας.

Όμως εκτός από τις Βέδες υπάρχουν και άλλα έργα που τροφοδοτούν με εμπνεύσεις και επηρεάζουν την Ινδική φιλοσοφία. Περιέχουν φιλοσοφικές αντιλήψεις πολύ ενδιαφέρουσες και πολύ υψηλές -όπως στην περίπτωση της Μπαγκαβάτ Γκίτα, είναι σημαντικότατες και  είναι αδύνατον να αγνοηθούν. Πρόκειται για τις Σούτρες, τις Σάστρας, τις Πουράνας και τα μεγάλα έπη Μαχαμπάρατα και Ραμαγιάνα καθώς και το μεγαλύτερο φιλοσοφικό-θρησκευτικό κείμενο όλων των εποχών, την Μπαγκαβάτ Γκίτα.  Θα επανέλθω σε προσεχές άρθρο εδώ θα επικεντρωθώ πολύ επιγραμματικά.

Η Sanskrita = τέλεια, ευγενής, ήταν η αρχαία γλώσσα της Ινδίας ηλικίας πάνω των 5000 ετών. Από γλωσσολογική άποψη η Σανσκριτική προήλθε από την αρχική Ιαπετική από την οποία προήλθαν και η Ελληνική και η Λατινική. Με τις δύο αυτές γλώσσες η Σανσκριτική συγγενεύει τόσο πολύ και ως προς τις ρίζες και ως προς τους γραμματικούς τύπους, ώστε είναι αναμφισβήτητο πώς και οι τρείς έχουν την ίδια καταγωγή.

Οι Ουπανισάδ οι Upanishads, το κορύφωμα του αρχαίου Ινδικού στοχασμού, αντιπροσωπεύουν τις αρχαιότερες προσπάθειες του ανθρώπου να δώσει μια φιλοσοφική εξήγηση του κόσμου και, σαν τέτοιες, έχουν ανεκτίμητη αξία για την ιστορία της ανθρώπινης σκέψης. Η σπουδαιότητά τους, όμως, είναι πολύ περισσότερο από ιστορική, γιατί με την μοναδική πνευματική τους δύναμη ασκούν σημαντική επίδραση πάνω στην ανθρώπινη σκέψη, πάνω στην ανθρώπινη ζωή.

Οι Upanishads αποτελούν τα τελικά τμήματα των Βέδας και για αυτό καλούνται με το συλλογικό όνομα Βεδάντα (Vedanta), δηλαδή το τέλος (anta) των Βέδας, ονομασία που ερμηνεύεται ακόμα με την έννοια πως περιέχουν την ουσία της βεδικής διδασκαλίας. Βασικά, όμως, οι Upanishads αντιπροσωπεύουν αντίθετο, εχθρικό θα μπορούσαμε να πούμε, προς το τελετουργικό μέρος των Βέδας και ενσωματώνουν μια θεωρία του σύμπαντος τελείως διαφορετική από εκείνη που πάνω της στηρίζεται η θυσιαστική διδασκαλία των Βέδας.

Γιατί, ενώ οι θυσιαστικές ιεροτελεστίες κι οι τελετουργικές πράξεις που διδάσκονται στο Karma-Kanda των Βέδας αποσκοπούν στην απόκτηση υλικής ευημερίας σε τούτο τον κόσμο και παραδείσιας ζωής μετά τον θάνατο, οι Upanishads καταγγέλλουν πως αυτό δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να δένει τον άνθρωπο πιο σφικτά πάνω στον τροχό των γεννήσεων και τον θανάτων και δεν τον αφήνει να προσπαθήσει να λευτερωθεί απο τον κόσμο της ύλης.

Από τις Ουπανισάδ, προήλθαν τρείς σχολές της Βεδάντας, τρεις τρόποι προσπέλασης προς την Αλήθεια, που γέννησαν τρείς τρόπους εμπειρίας που αποτελούν την βάση των τριών σχολών του Βεδάντα:

1) του Δυισμού(Dvaita), που πιστεύει τον Θεό σαν μορφή και, κατά συνέπεια, με κατηγορήματα, αφού μορφή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κατηγορήματα.

2) Του σχετικού Μη-Δυισμού(Vishishtadvaita), σαν Θεό χωρίς μορφή αλλά με κατηγορήματα.

3) Του απόλυτου Μη-Δυισμού(Advaita), και, τέλος, πράγμα που θεωρείτε σαν το έπακρο της φιλοσοφικής σκέψης και της πνευματικής εμπειρίας, σαν Θεός πέρα και πάνω από κάθε κατηγόρημα και μορφή. Οι τρείς αυτές ιδέες δεν είναι αντιφατικές μεταξύ τους, αλλά αποτελούν διαδοχικές βαθμίδες στον δρόμο που οδηγεί στην γνώση της Αλήθειας. Με αυτές μας παρουσιάζονται τρείς κατηγορίες της πραγματικότητας:

Το Σύμπαν, μέσα στο οποίο ζούμε, είναι μια κατηγορία. Οι Jivas, οι ατομικές ψυχές που ζουν στον κόσμο, αποτελούν την δεύτερη κατηγορία και το Υπόστρωμα που βρίσκεται πίσω από το Σύμπαν και τις αναρίθμητες ψυχές, είναι η τρίτη κατηγορία. Το τελευταίο αυτό, είναι η πηγή κάθε γνώσης και κάθε δύναμης. Οι Jivas, μπλεγμένοι στα δίχτυα του κόσμου, υποβάλλονται σε άπειρες γεννήσεις και θανάτους και μετενσαρκώσεις. Για να φτάσουν στην τελική λύτρωση, τη Mukti, που είναι ο τελικός προορισμός όλων των Jivas, πρέπει να αυτό-εγκαταλειφτούν ολοκληρωτικά στην απόλυτη Ύπαρξη-Συνείδηση Ευδαιμονία.

Στην Advaita αυτά που αποκαλούνται Κόσμος και Άνθρωπος και Θεός, στην πραγματικότητα δεν είναι χωριστές οντότητες. Η Πραγματικότητα είναι μία χωρίς δεύτερη. Είναι το Brahman των Upanishads, το Sat-Cit-Ananda, η απόλυτη Ύπαρξη-Συνείδηση Ευδαιμονία.

Ο Atman, ο πραγματικός εαυτός μας, είναι ίδιος με το Brahman. Η ουσία του υποκειμένου το εσώτατο μέρος του όντος, είναι ένα με την ουσία του κόσμου. Ο ατομικοποιημένος εαυτός, ο Jiva, είναι ο Atman, που, από πλάνη ταυτίζεται με το σώμα, το νου και τις αισθήσεις, ατομικοποιείται και φαντάζεται πως είναι διαφορετικός από το Σύμπαν και από τον Θεό. Όταν η πλάνη μας διαλυθεί, αυτό το συναίσθημα της διαφοράς εξαφανίζεται κι απομένει μόνο η Πραγματικότητα, που Αυτή και μόνο υπάρχει, μία και αδιαίρετη μία και χωρίς δεύτερη. Ας σημειωθεί, όμως, πως μολονότι ο Advaita-Vedanta θεωρεί ολόκληρο τον εμπειρικό κόσμο σαν μη-πραγματικό, δεν τον θεωρεί, όμως, σαν μη-υπαρκτό.

Η ύπαρξη του κόσμου παρομοιάζεται με το φίδι που βλέπουμε χάμω, στο μισοσκόταδο, και που, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα κομμάτι σκοινί. Για εμάς, το φίδι ειναι απόλυτα πραγματικό, ωσότου φωτιστεί το μέρος και, τότε, διαπιστώνουμε πώς αυτό που νομίζαμε πως ήταν φίδι, δεν ήταν πάρα ένα κομμάτι σκοινί. Έτσι κι ο κόσμος που βλέπουμε είναι απόλυτα πραγματικός για μάς, ωσότου φωτιστούμε με το φώς της Γνώσης και τότε θα διαπιστώσουμε πώς το πάν είναι Brahman και τίποτε άλλο.

Η Κοσμολογία-Οντολογία του Samkhya, είναι το δεύτερο σε σπουδαιότητα, μετά τον Vedanta, ινδικό φιλοσοφικό σύστημα. Η λέξη Samkhya σημαίνει το απαριθμεί και έχει την έννοια ότι απαριθμεί τα πραγματικά στοιχεία που αποτελούν τον εμπειρικό μας κόσμο.

Το Samkhya δέχεται ότι τα πάντα εκπορεύονται από δύο αρχές: τον Purusha και την Prakriti, απο την ένωση η τον χωρισμό των οποίων εξαρτάται η γέννηση ή η διάλυση του κόσμου.
Ο Purusha είναι καθαρό πνεύμα, καθαρή συνείδηση, χωρίς ιδιότητες και κατηγορήματα, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος, αμετάβλητος, ανεπηρέαστος, πέρα από τις αισθήσεις, πέρα από τον νου, πέρα από το χώρο, τον χρόνο και την αιτιότητα.

Η Prakriti, που είναι κι αυτή χωρίς αρχή και χωρίς τέλος, αποτελεί το υλικό του Σύμπαντος, τη βάση κάθε αντικειμενικής ύπαρξης, φυσικής και ψυχικής. Είναι η πηγή του κόσμου του γίγνεσθαι, που περιέχει μέσα της όλων όσων υπάρχουν στο Σύμπαν.

Από μόνη της, είναι αδρανής και χωρίς συνείδηση, μα η απλή παρουσία ενός Purusha την ενεργοποιεί. Ας σημειωθεί πως, κατα το Samkhya, δεν υπάρχει ένας μόνο Purusha αλλά απειράριθμοι, ενώ η Prakriti είναι μία, ενιαία για όλο το Σύμπαν. Έτσι ο καθένας από τους απειράριθμους αυτούς Purushas, με την ένωση του με την Prakriti, προκαλεί μια χωριστή δημιουργία από το μέρος της Prakriti και ο σκοπός της φιλοσοφίας είναι να πετύχει την τελική απελευθέρωση του Purusha από τα δεσμά που του δημιουργεί αυτή ή δημιουργία.

Στην ουσία της, η Prakriti είναι η απόλυτα εξισορροπημένη ένωση τριών δυνάμεων, των τριών Gunas: του Sattva, του Rajas και του Tamas. To Sattva ενσωματώνει το στοιχείο της αγνότητας, της ηρεμίας, το στοιχείο της ισορροπίας. Το Rajas ενσωματώνει το στοιχείο της δράσης, του πάθους, της ανησυχίας, το στοιχείο της διατάραξης της ισορροπίας, το στοιχείο της δυναμικότητας. Το Tamas είναι η πηγή της αδράνειας, της παγιότητας, ενσωματώνει το στοιχείο της αντίστασης στη δράση.

Όσο οι τρείς Γκούνας βρίσκονται σε απόλυτη ισορροπία, δεν υπάρχει έκφραση ή εκδήλωση, δεν υπάρχει δημιουργία. Η παρουσία, όμως, ενός Purusha προκαλεί τη διαταραχή αυτής της ισορροπίας. Τότε, οι Γκούνας αρχίζουν την δράση τους, συνδυαζόμενοι μεταξύ τους σε απειράριθμους συνδυασμούς, όπου πότε ο ένας πότε ο άλλος υπερέχει και η δημιουργία του κόσμου των ονομάτων και των μορφών αρχίζει.

Η Κοσμολογία – Οντολογία του Βεδάντα. Την Κοσμολογία Οντολογία του Samkhya την δέχεται κατά ένα μεγάλο μέρος και ο Vedanta, με τη διαφορά ότι, ενώ το Samkhya δέχεται δύο τελικές Πραγματικότητες, ο Βεδάντα δεν παραδέχεται παρά μία και μόνη Πραγματικότητα το Brahman την απόλυτη Ύπαρξη-Συνείδηση-Ευδαιμονία. Το Brahman είναι η πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα Θεότης. Βρίσκεται μέσα σε όλες τις υπάρξεις και μέσα σε όλα τα αντικείμενα. Μέσα στον άνθρωπο όπως και μέσα στο σκουλήκι, μέσα στο φυτό, όπως και μέσα στην πέτρα. Μ’ αυτήν την έννοια, το Brahman αποκαλείτε ο Atman, ο Εαυτός, χωρίς όμως ο όρος αυτός να συνεπάγεται την παραμικρή διαφορά. Ο Atman και το Brahman είναι ένα και το αυτό.

Η Βεδάντα θεωρεί την Πράκριτι, που την αποκαλεί επίσης Μάγια, σαν την δύναμη του Brahman, που η σχέση της με το Brahman είναι σαν την σχέση της θερμότητας με την φωτιά. Η Πράκριτι-Μάγια κρύβει την Πραγματικότητα απο τον άνθρωπο και, στη θέση της, τον κάνει να βλέπει το Σύμπαν των ονομάτων και των μορφών. Τον κάνει να μην θυμάται πως αυτός είναι ο Atman και να ταυτίζεται με τον φαινομενικό εαυτό που οι Γκούνας έφτιαξαν γι’ αυτόν. Όταν ο άνθρωπός μπορέσει να σκίσει το πέπλο της Μάγια, τότε αποκτάει την εμπειρία της Αλήθειας, την εμπειρία του Μπράμαν, την εμπειρία πως αυτός και το Μπράμαν είναι ένα.

Χαρακτηριστικό της Ινδικής σκέψης είναι πως ποτέ δεν ξεχώρισε την φιλοσοφία από την θρησκεία. Μια θρησκεία, όμως, που δεν στηρίζεται πάνω σε ένα δόγμα ή πάνω σε ορισμένους κανόνες πίστεως, μα που έχει για κύριο χαρακτηριστικό την επιδίωξη της άμεσης επαλήθευσης, της άμεσης εμπειρίας, της βιώσης αυτών που αναφέρονται στα ιερά βιβλία.

Το ίδιο όμως και η φιλοσοφία. Η Σανσκριτική λέξη για την φιλοσοφία είναι darshana, που παράγεται απο την ρίζα drish= βλέπω και σημαίνει το βλέπειν. Απ’ αυτό μπορεί κανείς να καταλάβει πως η Ινδική Φιλοσοφία δεν συνιστάται απλός απο μεταφυσικές θεωρίες και συλλογισμούς, αλλά είναι θεμελιωμένη στην άμεση αντίληψη.

Θεός και ψυχή θεωρούνται, όχι σαν έννοιες θεωρητικές και προβληματικές, όπως στην δυτική φιλοσοφία, αλλά σαν πράγματα που μπορεί να γίνουν άμεσα γνωστά. Σκοπός της φιλοσοφίας είναι να καταστήσει τον άνθρωπο ικανό να δει την Αλήθεια άμεσα. Για τους Ινδούς η φιλοσοφία δεν είναι μια απλή επιδίωξη κάποιου αφηρημένου ιδανικού, αλλά η άμεση αντίληψη, η βίωση της Αλήθειας και η άμεση αντίληψη της Πραγματικότητας.

Σε αντίθεση με την δυτική φιλοσοφία. Η άμεση αντίληψη είναι η πηγή απ’ όπου αναβλύζει κάθε ινδική φιλοσοφική σκέψη. Πρέπει, όμως να τονιστεί πως αυτή η άμεση αντίληψη δεν είναι των αισθήσεων ούτε κι έχει καμία σχέση με τις λειτουργίες του ή των συναισθημάτων, μα είναι υπεραισθησιακή, υπερβατική, κάτι που δεν μπορεί να περιγραφεί ή να εξηγηθεί, γιατί βρίσκεται έξω από τις κατηγορίες τις νόησης μας, έξω από τις ιδέες και παραστάσεις που αποτελούν το πλαίσιο, μέσα στο οποίο λειτουργεί ο ανθρώπινος νους.

Η Ινδική ψυχολογία, εκτός από τις γνωστές τρείς καταστάσεις της συνείδησης – εγρήγορση, ύπνος με όνειρα, βαθύς ύπνος χωρίς όνειρα – παραδέχεται και μία τέταρτη (turiya), την υπερβατική κατάσταση που είναι επίσης γνωστή σαν Samadhi και που μπορεί να χαρακτηριστεί σαν η Καθαρή Συνείδηση.

Σαν φτάσει κανείς σ’ αυτήν την υπερσυνειδησιακή κατάσταση, όταν, έπειτα από κατάλληλη άσκηση, μπορέσει να ξεπεράσει τους περιορισμούς του σώματος, του νου και των αισθήσεων, τότε αποκτά την άμεση αντίληψη της Πραγματικότητας.

Ας προστεθεί ότι η Ινδική σκέψη παρήγαγε πιο λεπτούς και πιο αυστηρά λογικούς φιλόσοφους. Όλοι τους, όμως, χωρίς καμιά εξαίρεση, κήρυξαν πως η λογική χωρίς την βοήθεια της υπερβατικής εμπειρίας είναι τυφλή.

Διάβασε ακόμη για αύξηση της κατανόησης

Φίλος Είναι όφελος

η ευτυχία έγκειται στην ηρεμία του νου.

Οι πρωταρχικές προϋποθέσεις για την πνευματική γαλήνη

είναι ο περιορισμός των επιθυμιών και η αποδέσμευση από τα πλούτη και τις τιμές

και μια ακλόνητη, δύναμη, αυτοπεποίθηση, αφοβία,

όσον αφορά τους θεούς, τον πόνο και τον θάνατο.

Επίκουρος

Αλκμαίων ο Κροτωνιάτης

Δεν μπορούν οι άνθρωποι να ενώσουν την αρχή με το τέλος γι αυτό πεθαίνουν. Δεν εννοούν οι φιλόσοφοι, την βρεφική με την ηλικία του γήρατος, όπως αφελώς ισχυρίζονται κάποιοι. Αυτό ανήκει στον γραμμικό χρόνο. Ο λόγος που οι άνθρωποι πεθαίνουν είναι γιατί δεν μπορούν να μαζέψουν ενώσουν, όλα τα παράλληλα κομμάτια της ψυχής τους. Για να μπορέσουν να φύγουν έξω από την φούσκα της δημιουργίας, της ύλης, στην Αθανασία. Αυτό περιγράφεται πολύ όμορφα στο Ονειρικό Διήγημα του Χ. Φ. Λαβκραφτ, “Το Ασημένιο Κλειδί”, “Μέσα από τις Πύλες του Ασημένιου Κλειδιού” .

Δες πόσο πολύ μοιάζουν οι πόλεμοι στα TERRA PAPERS

με τις διαμάχες και τους πολέμους των Γιγάντων με τους θεούς, της “μυθολογίας”.

Ιουλιανός Ο Μέγας

Ας πάψουμε να τον αποκαλούμε με τα ονόματα που του απέδωσαν οι  χριστιανοί του Βυζαντίου και συνεχίζουν οι σύγχρονοι σκοταδιστές. Ειδικά οι Έλληνες έχουμε πολλούς λόγους να τιμούμε και να προσφωνούμε με το σωστό του όνομα τον Ιουλιανό τον Μέγα.  Ας δούμε λοιπόν ποιός ήταν αυτός ο μεγάλος άνθρωπος.

«Φεύγοντας για την Ελλάδα, τότε που όλοι νόμιζαν πως με στέλναν εξορία, τάχα δε δόξασα την τύχη μου σαν να γιόρταζα τη μεγαλύτερη γιορτή, λέγοντας πως εκείνη η αλλαγή ήταν για μένα ό,τι καλύτερο και πως είχα ανταλλάξει, όπως λένε, «Χαλκό με χρυσάφι και εννιά βόδια με εκατό»; Τέτοια αγαλλίαση ένιωθα που μού ‘λαχε να πάω στην Ελλάδα αντί να μείνω σπίτι μου κι ας μην είχα εκεί ούτε χωράφι ούτε κήπο ούτε ένα σπιτάκι δικό μου».

Αιθέρας vs Σχετικότητα

Ο κρετίνος Αϊνστάιν καθοδηγούμενος από Εβραϊκή ομάδα η οποία δούλευε μέσω του Index, μάζεψε την Γεωμετρία του Georg Friendrich Riemann και τους μετασχηματισμούς του Hendrik Antoon Lorentz, 1853-1928 (αυτοί οι επιστήμονες δεν είχαν τότε επαφή μεταξύ τους) έτσι δημιούργησαν το τερατούργημα της Θεωρίας Της Σχετικότητας, για «να εξελίξουν» την Θεωρητική Φυσική, στο σημερινό της αδιέξοδο, ρίχνοντας στα Τάρταρα, τις διακόσες εξισώσεις του Maxwell μέσω του οργάνου τους Oliver Heaviside και φυσικά τον Tesla. Έτσι καταντήσαμε να καίμε απολιθωμένα καύσιμα, σερνόμενοι στα μαύρα φίδια της ασφάλτου, αντί να έχουμε συσκευές παραγωγής Ελεύθερης Ενέργειας από το Ενεργό Κενό και ταξίδια με stargates, όπως όλες οι φυλές του Γαλαξία.

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ ΚΑΙ CERN

Όμως σύμφωνα με τον νομπελίστα φυσικό Werner Heisenberg (1901-1976)∗, τον εισηγητή της κβαντομηχανικής, η σύγχρονη φυσική πλησιάζει ή μάλλον επαναφέρει την ερμηνεία του Ηρακλείτου για τον κόσμο, καθώς εάν το πῦρ, που άλλοτε ορίζεται ως εμφανές και άλλοτε ως αφανές (το οποίο κατά τον Ηράκλειτο είναι και το ισχυρότερο), νοηθεί ως ενέργεια, τότε οι αποφάνσεις του μεγάλου Εφέσιου φιλοσόφου, απηχούν λέξη προς λέξη όχι μόνον τις σύγχρονες αντιλήψεις της φυσικής αλλά και τις τάσεις που καταλήγουν στα πειράματα του CERN.

Η διαφορά μεταξύ του να γνωρίζεις την Αλήθεια και του να πιστεύεις πως είναι αλήθεια

Κέλσος “Αληθής Λόγος”

Ο «Αληθής Λόγος» είναι έργο υπεράσπισης του Ελληνισμού, το πρώτο ελληνικό έργο αντιιουδαϊκής και αντιχριστιανικής πολεμικής. Ο Κέλσος, Έλληνας εκλεκτικός φιλόσοφος της ύστερης αρχαιότητας, αντλώντας επιχειρήματα από το οπλοστάσιο της Ελληνικής Φιλοσοφίας, από την Ιστορία και τη Θρησκειολογία, δίνει την ελληνική απάντηση σε ένα δόγμα που το θεωρεί προϊόν βάρβαρης και απολίτιστης σκέψης, γράφει χαρακτηριστικά, ότι ο Χριστιανισμός απευθύνεται σε ηλίθιους και αμόρφωτους.

Ηράκλειτος ο Μέγας

Ο Ηράκλειτος,(540-475 π.Χ.) σε αντίθεση προς τους Ελεάτες φιλοσόφους που είχαν θεσπίσει την ακινησία του ΕΙΝΑΙ, κήρυξε το αεί γίγνεσθαι και μεταβάλλεσθαι και μη ουδέποτε το αυτό μένειν. Κάθε γέννηση, κατά τον Ηράκλειτο, είναι προϊόν των στοιχείων εκείνων της φύσεως που βρίσκονται σε συνεχή διαπάλη και αντίθεση. Από την πάλη των στοιχείων γεννιέται η αρμονία. Δίχως την «εναντιοδρομία» αυτή, όπως την λέγει, δε θα υπήρχε ζωή. Γι’ αυτό και εκθειάζει τον πόλεμο των στοιχείων ως πατέρα των πάντων, και ως κίνητρό τους το πυρ…

Πέρα Από Το Καλό Και Το Κακό F.W.N.

Το «Πέρα από το καλό και το κακό» είναι ένα έργο στο οποίο ο Νίτσε, θίγει με τη γνωστή ζέση και το αφοριστικό στιλ του τα μεγάλα φιλοσοφικά ζητήματα που τον απασχολούν. Γράφτηκε το 1886 και είναι πιο επίκαιρο από τότε. Ασκεί δριμύτατη κριτική στις φιλοσοφίες του παρελθόντος, καταδικάζει τη θρησκεία, την ηθική και την πολιτική των ημερών του, επαναξιολογεί, κοντολογίς, όλες τις παραδεδεγμένες ιδέες με απώτερο στόχο να αναγγείλει την έλευση και την αναγκαιότητα μιας καινούργιας κοσμοαντίληψης…