Julius Evola “Η Διδασκαλία Της Αφυπνίσεως”

Βρισκόμαστε, σήμερα, στό τέλος ἑνός κύκλου. Ἀπό αἰῶνες, χωρίς στήν ἀρχή νά γίνη ἀντιληπτό, πολλαπλές ἐξελίξεις κατέστρεψαν στήν Δύσι κάθε φυσική καί νομική τάξι, νόθευσαν κάθε ὑψηλή ἀντίληψι γιά τήν ζωή, τήν δρᾶσι, τήν γνῶσι, τόν ἀγῶνα. Ἡ κίνησις αὐτῆς τῆς πτώσεως, ἡ ταχύτης της, ὁ παραλογισμός της ὀνομάστηκαν πρόοδος. Σήμερα βρισκόμαστε στό μέσον ἑνός κόσμου ἐρειπίων. Τό ἐρώτημα εἶναι τό ἑξῆς: ὑπάρχουν ἄνθρωποι ὀρθοί στά πόδια τους ἀνάμεσα σ᾽ αυτά τά ερείπια; Καί τί πρέπει, τί μποροῦν νά κάνουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί;

Σάν πνεῦμα ὑπάρχει κάτι πού μπορεῖ νά χρησιμεύση σάν ἀχνάρι στίς δυνάμεις μας, δυνάμεις Ἐξεγέρσεως καί Ἀνορθώσεως: εἶναι τό Ἱπποτικό Πνεῦμα. Εἶναι ἡ στάσις ἐκείνων πού ἤξεραν νά ἀγωνίζωνται ἔστω και ἂν γνώριζαν ὃτι ἡ μάχη ἦταν «ὑλικά» χαμένη. Ἐκείνων πού ἤξεραν νά δώσουν ἰσχύ στίς λέξεις τοῦ ἀρχαίου ρητοῦ «ἡ πίστης εἶναι πιό δυνατή από τήν φωτιά». Πρέπει να δοκιμαστοῦμε. Ὀφείλουμε νά γνωρίζουμε ποῖοι εἴμαστε. Μπροστά σ᾿ ἓναν κόσμο πλημμυρισμένο ἀπό βόρβορο καί μέ ἀρχή του τό ὃτι «πρῶτα ἔρχεται το στομάχι καί ὕστερα οἱ Ἀρχές» πρέπει νά αντιταχθοῦμε. Ἐμείς δέν μποροῦμε νά κάνουμε διαφορετικά. Αὐτός εἶναι ὁ Δρόμος μας. Αὐτή ἡ Ὕπαρξίς μας. Julius Evola

Ο Julius Evola γεννήθηκε στη Ρώμη στις 19 Μαΐου του 1898, από οικογένεια ευγενών σικελικής καταγωγής. Υπήρξε κύριος εκφραστής της Εσωτερικής Παράδοσης αφήνοντας πίσω του ένα λαμπρό έργο το οποίο χαρακτηρίζεται από μια σειρά εργασιών για τον Βουδισμό, τον Ινδουισμό, τη Γιόγκα και τις Ανατολικές Φιλοσοφίες ενώ παράλληλα εμβαθύνει στην ερμητική παράδοση, την αλχημεία, τον πνευματισμό. Διαφορετικά μονοπάτια που οδηγούν στη φώτιση. Αρχαίες παραδόσεις που μαζί με την Ελληνική, τη Ρωμαϊκή και τη Βόρια Μυθολογία, την οποία αντιλαμβάνεται ως ένα είδος προϊστορίας, φτάνουν μέχρι τις ιπποτικές και απόκρυφες αφηγήσεις του Μεσαίωνα.

Μία αριστοκρατική πολιτιστική κληρονομιά ενάντια στον οικουμενισμό της παγκοσμιοποίησης της σύγχρονης εποχής, υπό το πρίσμα της Μεταφυσικής, όχι μόνο με την απλή ετυμολογική και φιλοσοφική έννοια του όρου ‘‘πέραν από το φυσικό’’, αλλά ως μία εμπειρία ‘‘υπερψυχολογική και υπερφυσιολογική’’. Ίσως είναι αυτό που κάνει τα έργα του Evola δυσνόητα για το ευρύ κοινό. Αυτά τα οποία γράφει δεν τα έχει μόνο μελετήσει με την ουσιαστική έννοια του όρου μελετώ, αλλά τα έχει βιώσει και αντίστροφα εκείνο το οποίο γράφει χρειάζεται ουσιαστικά, τουλάχιστον να μελετηθεί. Τη παρατήρηση αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει η ίδρυση το 1927 από τον ίδιο, μαζί με άλλους Ιταλούς εσωτεριστές και διανοούμενους της εποχής, της ομάδας Ur (Gruppo di Ur). Παράλληλα εκδίδει το μηνιαίο ομώνυμο έντυπο (Ur, 1927-1928) και εν συνεχεία το επίσης μηνιαίο δελτίο Krur (1929).

Το φιλοσοφικό του έργο, έρχονται να συμπληρώσουν μία σειρά από πολιτικά βιβλία, επίσης πνευματικού και παραδοσιακού προσανατολισμού, κύριο πυρήνα του οποίου αποτελεί η τριλογία Εξέγερση Ενάντια στο Σύγχρονο Κόσμο, Άνθρωποι Ανάμεσα στα Ερείπια και Ιππεύοντας τη Τίγρη. Τα παραπάνω συγγράμματα αποτελούν εγχειρίδια επιβίωσης για τους αριστοκράτες της ψυχής της σύγχρονης εποχής, την οποία ο Evola, βαθιά επηρεασμένος από τον Ινδουισμό και την θεωρία των Υuga αντιλαμβάνεται ως τη σκοτεινή εποχή (Kali Yuga), ως την εποχή του τέλους του πολιτισμού αυτού, εποχή της παρακμής και της αποσύνθεσης.

Όπως έχει παραδεχθεί και ο ίδιος οι ιδέες και οι απόψεις του Evola διαμορφώνονται υπό την επίδραση του Πλάτωνα, του Nietzsche και της θεωρίας του Υπερανθρώπου, του Otto Weininger και τη θεωρία της διπολικότητας, καθώς και τη μεταφυσικής αναζήτησης του απολύτου τραγικά εκφρασμένη από τον Μichel Staedter. Ουσιαστική είναι επίσης η επίδραση των Otto Braun, Meister Eckhart, Oswakd Splengler καθώς και του μεγάλου Γάλλου διανοούμενου René Guénon.

Ο Evola δεν ήταν απλά ένας λόγιος. Το συγγραφικό του έργο ακολουθούν μία σειρά από ποιήματα (Raaga Blanda, 1969) αλλά και έργα τέχνης τα οποία και επηρέασαν βαθύτατα το ρεύμα του Ντανταϊσμού στο οποίο εντάσσεται. Το 1963 οργανώνεται για πρώτη φορά μία έκθεση όλων των έργων του στη γκαλερί ‘‘Medusa’’ της Ρώμης ενώ τα περισσότερα από αυτά κοσμούν σήμερα τόσο ιδιωτικές συλλογές όσο και τη Galleria Nationale d’ Arte Moderna της ιταλικής πρωτεύουσας.

Ενεργή υπήρξε επίσης η παρέμβαση του Evola στην πολιτική ζωή της εποχής, η οποία εκφράζεται από μία αντίθεση τόσο ως προς τoν Αμερικάνικο καπιταλισμό όσο κι ως προς τον Μπολσεβικισμό της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Πολλοί, λόγω των αριστοκρατικών του ιδεών, βιάστηκαν να τον χαρακτηρίσουν επιπόλαια ως επίσημο διανοούμενο του φασισμού κάτι που όμως ήρθαν να αντικρούσουν, ο ριζοσπαστικός, κι αιρετικός του λόγος σε συνδυασμό με τις επαναστατικές του διακηρύξεις. Πολύ σύντομα το εξαμηνιαίο La Torre (1930) απαγορεύεται με διάγγελμα του ιδίου του Μουσολίνι. Στο La Torre o Εvola εξαπολύει μία δριμύ κριτική στο πολιτικό καθεστώς της εποχής, στη σχέση που αυτό είχε με την καθολική εκκλησία, τους μεγαλοβιομήχανους, καθώς και στη λαϊκιστική του απήχηση στις πλατιές μάζες. Αντίθετα ορθά ρομαντικό και ιδιαίτερα πνευματικό χαρακτηρίζεται το ενδιαφέρον του Evola για τη δομή του εσωτερικού εθνικοσοσιαλιστικού καστικού συστήματος προβλέποντας μάλιστα την είσοδο εθνολογικά ξένων μη-Γερμανών στις τάξεις αυτού, πολύ πριν την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αμέσως μετά την πτώση του Φασισμού και την Ιταλική συνθηκολόγηση καταφεύγει στην ελεύθερη τότε Ιταλία του Βορρά ενώ συχνές είναι και οι επισκέψεις του στη Γερμανία και την Αυστρία. Το Μάρτιο του 1945 ο Julius Evola, ενώ απολάμβανε τον καθημερινό του περίπατο στους δρόμους της Βιέννης, τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια ενός σφοδρού συμμαχικού βομβαρδισμού, ένα ατύχημα το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα την παράλυση των κάτω άκρων του για τα υπόλοιπα 30 χρόνια της ζωής του. Επιστρέφει στην Ιταλία το 1948 όπου και αφοσιώνεται ολοκληρωτικά στο συγγραφικό του έργο. Ο Julius Evola πέθανε στις 11 Ιουνίου του 1974. Η σορός του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του σκορπίστηκαν όπως και επιθυμούσε στις παγωμένες κορυφές του όρους Rosa για να συνεχίσει εκεί την αγαπημένη του άσκηση ορειβασίας.

——————————————————–

…και τι πρέπει να ειπωθεί πάνω στο πρόβλημα της επιμόρφωσης (cultura). Χωρίς υπερβολή, εμείς πράγματι δεν υπερτιμάμε την επιμόρφωση. Αυτό που εμείς ονομάζουμε “κοσμοθέαση”, δεν βασίζεται στα βιβλία, είναι μια εσωτερική μορφή που μπορεί να είναι πιο ακριβής σ’ ένα άτομο χωρίς ειδική επιμόρφωση, παρά σ’ έναν “διανοούμενο” και σ’ ένα συγγραφέα.

Πρέπει να προσάψουμε μεταξύ των δυσοίωνων της “ελεύθερης επιμόρφωσης”της προσιτής σε όλους, το γεγονός ότι το άτομο πρέπει να μένει προσιτό σε επιρροές κάθε είδους, επίσης και όταν είναι τέτοιο ώστε να μην μπορεί να είναι δραστήριο απέναντι σε αυτές τις επιρροές, να μπορεί να διαχωρίζει και να δικάσει με ορθό τρόπο.

Μα γι’ αυτό εδώ δεν μπορεί να υπάρξει συζήτηση, αν όχι για να δώσουμε έμφαση στο ότι, όπως έχουν τώρα τα πράγματα υπάρχουν ειδικά ρεύματα από όπου η σημερινή νεολαία πρέπει να προφυλαχτεί, να αμυνθεί εσωτερικά. Julius Evola

——————————————————–

“Όπου η ενέργεια κάποιου όφειλε να είχε ενεργήσει, μια εξωτερική δύναμη έχει μεσολαβήσει, έτσι ώστε η αντίστοιχη κατάσταση να μιαίνεται, θεμελιωδώς και από την αρχή, από την αποκήρυξη της πρωτοβουλίας και την παθητικότητα. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ένα »χρέος» έχει δημιουργηθεί και βρίσκουμε τους εαυτούς μας δεμένους από μία σκοτεινή δέσμευση. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει σε μεγαλύτερη έκταση σε όλες τις μορφές εκείνου που είναι γνωστό ως εθιμοτυπική μαγεία.”

Η δύναμη της ορθής συμπεριφοράς εδραιώνεται βαθμιαία, σαν μια διαδικασία αυτογνωσίας που θέτει την ανάμνηση του εαυτού προ του ίδιου του εαυτού. Ο σκοπός της ασκητικής πειθαρχίας είναι ουσιαστικά, να ξεκινήσει η αποδέσμευση της κεντρικής αρχής αυτής καθαυτής της ύπαρξης κάποιου με μέσα μιας αντικειμενικής και αποσπασμένης σκέψης, τόσο εκείνου που διαμορφώνει την προσωπικότητά του όσο και του γενικού περιεχομένου της ίδιας του της εμπειρίας.

Αυτό καθαυτό το γεγονός της αποστασιοποίησης από όλο αυτό, σαν να ήταν κάτι το εξωτερικό ή το ξένο, εξαγνίζει και διεγείρει τη συνείδηση, φέρνει κάποιον πίσω στον εαυτό του και επιπλέον αναπτύσσει μια απαθή και αδιατάρακτη ηρεμία.

Η προσκόλληση στο »εγώ», η ψευδαίσθηση του ανθρώπου, ο οποίος πιστεύει πως το άτομο στο βαθμό που συνίσταται από το σώμα, είναι μια πραγματικότητα. Η αμφιβολία και ο φόβος στην

λειτουργία της σκέψης, σχετικά με ένα ενοχικό παρελθόν ή ένα προσδοκούμενο μέλλον. Η άγνοια και η τυφλή πίστη και συμμόρφωση σε στείρα τελετουργικά και συμπεριφορές. Η ταραχή, η μανία, η επιθυμία και ο πόθος για σωματικές απολαύσεις, με μία νοσηρή θέληση ή αποστροφή.

Όλοι αυτοί οι δεσμοί, εάν δεν εξουδετερωθούν, εάν ενισχυθούν μέσω της συμπεριφοράς η οποία πηγάζει από την άγνοια, οδηγούν προς τα κάτω, προς τις χαμηλότερες και σκοτεινότερες μορφές της σαμσαρικής ύπαρξης. Είναι ένα ζήτημα πλέον, σ’ αυτό το στάδιο, ο περιορισμός της ενέργειας και της δύναμης αυτών των αρνητικών τάσεων, στην πλέον εξωτερική και άμεση μορφή τους. Η ολοκληρωτική εκμηδένιση τους συμβαίνει σε πιο εξελιγμένα στάδια της ασκήσεως , όπου οι δεσμοί εμφανίζονται συσχετισμένοι στις αποκαλούμενες ακαθαρσίες του πνεύματος. Στην αστρική επίγνωση και την μάχη για το “κλείσιμο των πληγών”. Julius Evola

   Αποστολή του άρθρου σε μορφή PDF